دوگانه‌گی

سالیان پیش، شاید ده سال پیش، این متن را نوشتم. از آن زمان شاهد تغییرات زیادی به واسطه‌ی جنبش زن، زندگی، آزادی در ایران بودم. امروز دوباره به این متن برخوردم. به بهانه پست مجدد آن می‌خواستم یاد و سپاسی داشته باشم اززنان ایران.

/////////

صبح روزی که در اروپا از خواب بیدار می‌شوم به زن بودنم فکر نمی‌کنم. جنسیتم هم مثل خیلی از واقعیت‌های دیگر، چون داشتن دو دست، جزئی از من است بی‌آنکه بخواهم زمانی را به تفکر پیرامون آن اختصاص دهم.

صبح روزی که در ایران از خواب بیدار می‌شوم زن بودن پررنگ‌ترین دغذغه‌ی آن روز می‌شود. چگونه راه بروم، چه بپوشم و چه نپوشم، با چه کسی چگونه و به چه لحنی سخن بگویم تا مبادا مردی در سر راهم قرار گیرد و از راه بدر شود. لنز کثیفی که عموم در جامعه‌ای ناسالم به چشم دارند، به جبر جلوی چشمانم جابجا می‌کنم تا مجازها را از ورای فیلتری ترک خورده ببینم و همخوانی شان خود را با هر حرکتی بسنجم. اینگونه است که از آغاز خسته و کلافه‌ام. از مردم گریزان و بی‌حوصله.